|
حقيقتي كه نياز به دليل و گواه دارد تنها نيمي از حقيقت است.
هنر گامي است در رهگذر شناختهها به سوي ناشناختهها.
ايمان، معرفتي است درون دلها، وراي هر گواه و دليل.
حقيقت، اراده و آرمان الهي در نهاد آدمي است.
نيايش نواي دلهاست كه راه خود را به سوي بارگاه الهي ميگشايد.
حقيقت همينجاست در همين لحظه حاضر و ما بايد آنرا به تصرف درآوريم، حفظ كنيم و آن شويم - خود حقيقت!
بزرگترين نقص ما در مقام دانش پژوهان دانش الهي، اين است كه انتظار داشته باشيم نتايج از خارج به بار آيند.
روح الهي در واقع در وجود همهي انسانها حضور دارد.
نيروي ايمان، شوق و عشق آدمي، نيروهاي اوليهاي هستند كه خرد خدا را ميسازند.
همهي ما از ازل بودهايم، چون جاودانگي آغاز و پاياني ندارد، بلكه صرفاً چرخهاي بي پايان از بودن است؛ بنابراين به نيت جاودانگي زندگي كنيد.
سكوت دوستي است كه هرگز خيانت نميكند.
سفر هزاران كيلومتر، با اولين قدم آغاز ميشود.
توان ما، هرگز از عهده انتظاراتي كه از آن داريم برنميآيد.
يادت باشد، مهم نيست به كجا ميروي، كافيست قدم برداري، آنجا خواهي بود.
همه چيز زيباست، اما همه كس اين زيبايي را نميبيند.
اگر زندگي را نشناسيم، چگونه ميتوانيم مرگ را بشناسيم؟
تا وقتي توقف نكردهايد، مهم نيست چقدر آهسته حركت ميكنيد.
زندگي واقعا ساده است، اما ما اصرار داريم آنرا پيچيده كنيم.
| 
